Column: Feest

De school waar zo’n vijftien jaar geleden mijn dochters studeerden, is de plek waar zich een heus Festival van Talent (zie www.festivalvantalent.nl) afspeelt. Het is inderdaad een gezellige drukte, met in de aula veel kraampjes vol informatie en materialen, workshops in diverse lokalen, spelletjes voor slimme kinderen, twee loterijrondes, koek en zopie enz. Ik schat dat er ongeveer evenveel volwassenen als kinderen aanwezig zijn. Naar de juiste aantallen ben ik, terugblikkend, zeer benieuwd.

 

Vooraf was op internet te lezen wat er zoal in de aanbieding zou zijn en ik heb drie mogelijk interessante workshops geselecteerd. Dat wil zeggen: interessant voor mij als hoogbegaafde volwassene zonder opgroeiende kinderen. De perikelen van een hb-zijnde oudste dochter had ik al overleefd; de lusten ervan zijn gebleven, gelukkig! De mevrouw waar ik naar op zoek ben, moet zich in de aula bevinden, maar schittert door afwezigheid. Ik vraag leden van het organiserend team, herkenbaar aan een knalgele sjaal, waar ze gebleven kan zijn. Helaas kunnen zij me niet verder helpen. Totdat een van hen uiteindelijk suggereert dat de mevrouw in kwestie zich misschien afgemeld heeft? Ja, dus!

 

Dan maar naar de workshop: Teken je talent. Aan de hand van een plattegrond door lange gangen naar een lokaal waar twee vriendelijke dames mij ontvangen met een verbaasde blik in de ogen. Wat jammer nou! Teken je talent geldt dit jaar alleen voor kinderen, maar ik ben welkom bij een workshop in Amsterdam. Met een paar folders en de ziel onder de arm trek ik verder. Zal ik maar naar huis…? De derde workshop gaat toch ook weer voornamelijk over jonge schoolgaande kinderen en hun specifieke behoeften. Dus slenter ik, kauwend op een appel, op zoek naar avontuur, de trappen weer af. Waar is toch de stand van de Mensa? Of die van Choochem?

 

Bij de gang met de schaakclubs tref ik een computeranimatie over de geschiedenis van het edele spel. Zeer boeiend. De maker ervan spreekt mij aan en er ontstaat een zeer informatief en op punten ook uiterst persoonlijk gesprek, dat mij zeer inspireert. Ik speel het spel niet, afgehaakt na enige vergeefse pogingen het onder de knie te krijgen. Maar er is nu iets nieuws op de markt en ik ga misschien nog een kansje wagen.

 

In de buurt van het schaakfestijn tref ik een eenzame dame in een kantoortje, die een korte sessie filosofisch coachen aanbiedt, geheel en al gratis. Ik kies een gespreksonderwerp en warempel, in slechts twintig minuten begrijp ik welke blokkade mij verhindert een van mijn overduidelijke talenten te optimaliseren. Opgetogen en met een chocolaatje toe verlaat ik het lokaal. Hulde! Een echte aanrader! Het visitekaartje, een flexibel magnetisch gevalletje, zal ik zuinig bewaren.

 

Joanne Verhulst

 

Boekrecensie

Te slim voor de brugklas. Wat denk je zelf?

"Te slim voor de brugklas. Wat denk je zelf?"

Janneke van Oorschot.

Verhalen van zeven slimme, heel verschillende brugklassers en hun mentor.

Aan het woord is...

Richelle de Deugd

Richelle de Deugd 

eigenaar Hobega

"Hoogbegaafden kunnen zich heel erg ‘niet begrepen’ en ‘niet gezien’ voelen (zoals ze werkelijk zijn) door mensen in hun dagelijkse omgeving."

Casus

Zoon van Martin

‘Toen ik voor het eerst bij jou kwam was het alsof ik van binnen een BMW motor had maar omdat ik niet op wilde vallen, verstopte ik mezelf in een Lada carrosserie.'