Eigengereid

Met een winterjas boodschappen doen in hartje zomer? Dat leek mij vreemd. En even later werd ik in het magazijn van de supermarkt uitgescholden door hem terwijl we op de politie wachten. Tijdens mijn HBO-opleiding begon ik als vakkenvuller voor 9 gulden per uur. Probeerde verschillende manieren om de schappen zo vlug en efficient mogelijk te laden. Met nog zo’n oude prijstang om de stickertjes op de produkten te knallen. Later mocht ik ook achter de kassa en rekende de boodschappen al af voordat ze op de lopende band kwamen. Leerde mezelf de cijfers blind in te toetsen. En heb iemand wel eens zo’n tienduizend gulden berekend. Maar ook zag ik aan een vreemde bobbel in een jas dat er meer aan de hand was. En moest me uit situaties redden, waarbij ik met een mes bedreigd werd door de moeder van de jonge verdachte of ze stonden met een lege fles me in het magazijn te bedreigen terwijl de politie onderweg was.

Toen ik van een andere student hoorde dat hij 16 gulden per uur verdiende als postbesteller op de zaterdag, werd ik jaloers. En schreef een sollicitatiebrief met “Slimmerick” op de envelop en daarin twee limmericks om uit te leggen waarom ik zo graag bij de PTT wilde werken. Er was in die tijd reclame van de PTT: “Laat eens wat van je horen!” En iedere dag om 16.00 uur belde ik mijn sollicitatie na: “Ja, jullie maken reclame dat ik van me moet laten horen en ik wil graag zaterdagbesteller worden.” Eerst was het antwoord dat er 140 kandidaten voor me waren, maar na drie weken moest ik maar op gesprek komen.

Terwijl collega’s een stapel post in één hand vasthielden en de ene na de andere envelop in het vakje met de juiste huisnummers brachten, wierp ik met beide handen direct van de bak de enveloppen in het kastje. Links, rechts, links, rechts. Vaak blind, zonder naar het vak te kijken, maar de ogen gericht op het volgende adres. Dan snel aan de koffie en lekker vrij naar buiten om mijn ronde te doen. Beter dan die supermarktmuren met elk uur dezelfde muziek. En geen baas in de buurt. Walkman aan met U2 of zoiets om met een goed ritme door te stappen. Met mijn lange benen over tuinhekken zwaaiend om tijd uit te sparen. En dan binnen de tijd die voor de ronde staat al met de boodschappen thuis zitten!

Natuurlijk voelde ik me wel vreemd tussen de beroeps. Ze hadden andere gespreksonderwerpen en een vreemde visie daarop. ’t Lukte me niet echt om aanspraak te krijgen. Alleen kortstondig bij voetbal, het weer of het werk. En als ik vriendelijk vroeg of ze ook koffie wilden, bleef het vaak stil. Pas later had ik door dat ik gewoon een ‘bakkie pleur’ moest neerzetten voor wie wilde, met het verzoek om er in te stikken. Dan begonnen ze te lachen en wilden ze er ook wel eentje van me drinken. Zaterdag werd een andere wereld voor me.

Maanden later had ik genoeg geld om mijn rijbewijs te halen. Maar met één stempeltje achter de B en verder “Ongeldig” was dit in mijn ogen niet compleet. Toen ik gratis mijn D-rijbewijs mocht halen tijdens een opleiding tot buschauffeur (25 gulden per uur!), had ik er een baantje bij. En natuurlijk had ik vrij snel ook de overige rijbewijzen.

De wereld raast voorbij langs mijn voorruit. De mensheid komt langs mijn betaaltafeltje. Het contact met de passagiers is een soort spiegel om te bepalen hoe ik zelf in het leven sta. Me afmeten aan hun gedrag, leren erop in te spelen. Leer steeds meer mezelf te zijn. En tijdens de standaardroute en de routine in het verkeer kan ik lekker tussen de oren uitwaaien. Filosoferen, mijn gedachten laten dwalen, nadenken over wat ik wil en hoe, met steeds meer fantasie.

Maar ook hier word ik een beetje vreemd. Als ik ga stoppen bij de halte, zie ik wie er problemen gaat maken door te proberen zwart te rijden. De strak gespannen schouders, die afwijkende en donkere oogopslag, het moeilijk tonen van het plaatsbewijs, de praatjes. En de avonturen die je daardoor beleeft! Maar ook het beter leren anticiperen op het verkeer, waardoor ik aanrijdingen kan voorkomen. En oefenen op de bijzondere verrichtingen, om een betere buschauffeur te worden.

Daarom ben ik buschauffeur erbij gebleven. Na een managementteam-vergadering, waar ik vaak met koppijn uit kwam, trok ik mijn uniform aan en ging de bus op. Als eindredacteur heb ik weleens iemand na het werk in de bus naar huis gebracht tot zijn verbazing. En als docent ging ’t ook snel rond dat ik eigenlijk maar buschauffeur was. En als zeilinstructeur kreeg ik een keer te horen dat ie me herkende omdat ik ‘m eens in de kraag had gevat.

Het leukste is te leren om de situatie de baas te worden. Maar een baas...

Boekrecensie

Te slim voor de brugklas. Wat denk je zelf?

"Te slim voor de brugklas. Wat denk je zelf?"

Janneke van Oorschot.

Verhalen van zeven slimme, heel verschillende brugklassers en hun mentor.

Aan het woord is...

Richelle de Deugd

Richelle de Deugd 

eigenaar Hobega

"Hoogbegaafden kunnen zich heel erg ‘niet begrepen’ en ‘niet gezien’ voelen (zoals ze werkelijk zijn) door mensen in hun dagelijkse omgeving."

Casus

Zoon van Martin

‘Toen ik voor het eerst bij jou kwam was het alsof ik van binnen een BMW motor had maar omdat ik niet op wilde vallen, verstopte ik mezelf in een Lada carrosserie.'