De eigen wijzende vinger

In de Sixtijnse Kapel in Rome geven op het plafond de reikende vingers van God en Adam inspiratie en bezinning. Toen zat het nog goed. Maar nu zitten we vooral naar elkaar te wijzen.

“Jij!?! Jij bent niet eigenwijs. Jij bent stronteigenwijs!!!” En om dat nog duidelijker te maken, wijst een porrende wijsvinger in mijn richting door weer zo iemand die denkt dat ie de baas over me is. Dus kan ik zo langzaamaan voorzichtig gaan vermoeden dat die priemende boodschap wellicht misschien een hele kleine kern van waarheid zou kunnen bevatten.

Maar als die wijsvinger weer terug keert naar de eigenaar, moet ie niet denken dat ik dit simpelweg accepteer. ’t Is alsof een politieagent mij aanhoudt voor te snel rijden, alsof ik zonder inspraak tot stilstand word gebracht. Maar inmiddels heb ik al genoeg weerwoorden bedacht, waarmee ik die ‘baas’ help ’t te begrijpen. Want mijn vroegere reactie met een luchtig ‘Welnee!’ leidde te vaak tot kamerarrest of strafwerk, alsof ’t mijn schuld was. Nee, inmiddels heb ik geleerd dat die wijzende vinger in beweging wordt gebracht door onbegrip.

Nu zal ik hier heus niet een potje gaan filosoferen en de vinger leggen op wat ‘eigenwijs’ eigenlijk is. Want dan komen er stellingen als:

  1. Met eigenwijs bedoelt de baas eigenlijk ‘eigenzinnig ‘of ‘eigengereid’, omdat ie me niet begrijpt. Of omdat hij/zij me niet kan volgen. En eigenlijk geen vertrouwen in me heeft. Mijn schuld, omdat ik dacht dat hij ‘the big picture’ ook wel zag en daar dus niet naar vroeg. En dat maakt mijn handelen tot iets dat buiten het plaatje gaat dat hem voor ogen stond.
  2. Ik erken iemand pas als baas als hij niet autoritair, maar een autoriteit is. En mijn werk dus beter kan doen, zodat ik wat van ‘m kan leren. Of mij weet te motiveren ’t onderste uit de kan te halen, want dan bloei ik op. Me een schop onder m’n k#nt geeft, maar ook een duwtje in de rug. En alsjeblieft een schouderklopje.
  3. Want eigenlijk zoek ik erkenning. Hoe vaak voel ik mij niet anders dan anderen, omdat ik met een te ver gezocht idee kom, een onbekende invalshoek of met de verkeerde opmerking op het verkeerde moment omdat ik alweer een andere gedachtensprong heb of een nieuw inzicht. Want niemand luistert naar me, heeft oren naar wat er nog meer te zeggen valt. Ook omdat ik nog al eens denk dat ik veel te vertellen heb.
  4. Daarnaast is een zwaktebod zoals een compromis een slechte basis voor het uitvoeren ervan in mijn ogen. Waar anderen het zo wel best vinden, kan ik ’t niet laten om er toch een stukje vernieuwing of efficiëntie aan toe te voegen. Laten we toch eens terug gaan naar ’t originele idee en dan plannen maken die niet gebaseerd zijn op ‘zo hebben we ’t altijd gedaan’ of de angst om buiten de gebruikelijke paden te treden.
  5. En die eigenwijzende vinger duidt eigenlijk op het gebrek aan controle, dat de baas denkt te hebben. Die vinger verraadt zijn onzekerheid. Als hij ’t maar begrijpt, dan denkt ie de zaak voor elkaar te hebben. Maar die blinde vlekken in zijn gezichtsveld mogen daarom niet benoemd worden? Vooral niet vanwege de ‘natuurlijke’ afstand tot de baas of die onbalans in machtsverhouding waar hij zo aan hecht?


Nee, zulke stellingen wil ik hier niet poneren. Want dan lijkt het kleine stukje narcisme in mijn persoonlijkheid eerder de boventoon te gaan voeren dan mijn redena... nah, frustratie. Want terecht zegt de baas dat ik eigenwijs ben, als hij bedoelt dat ik te weinig rekening hou met anderen. Ik ben voortdurend voortdravend en berust niet snel in de ‘meerderheid der meningen’.

Want verbeeld je nou eens dit: iedereen mag volgens zijn/haar gemeten aantal iq-punten evenredig hard rijden op de snelweg. Als je dan 120 km/u mag, rijden die 90’ers je in de wielen. Voel je de filefrustratie? En heeft de baas dan niet door dat ie vóór mijn bumper zit te kleven...? Als ik dan de vrije weg op mag of mijn kans zie, schiet ik naar de horizon. En doe ondertussen weer nieuwe ideeën op. Stel mijn koers daardoor weer bij. Want ook ‘onderweg’ doe ik nieuwe inspiratie op. En dan wil  ik niet afgeremd worden.

Baas, zorg eerst dat ik goed uit de startblokken kom. Als ’t licht op groen gaat, wil ik begrijpen waarom er niet zo snel aan de kar wordt getrokken als ik wil. Of welk anker ik moet meedragen en waarom er kruispunten zijn vergeten.

Ik zal nog vaak naar u luisteren als u zegt dat ik eigenwijs ben. Maar bent u niet te eigenwijs om eerst eens vaker naar mij te luisteren?

De Enige Vinger die mij altijd mag terechtwijzen, is die van de Beste Baas, de Leraar van het Leven. En als Die op mijn eigen wijsheid wijst, dan helpt Hij me vooruit en leidt mij naar een andere weg. Met inspiratie en bezinning. Althans...

Boekrecensie

Te slim voor de brugklas. Wat denk je zelf?

"Te slim voor de brugklas. Wat denk je zelf?"

Janneke van Oorschot.

Verhalen van zeven slimme, heel verschillende brugklassers en hun mentor.

Aan het woord is...

Richelle de Deugd

Richelle de Deugd 

eigenaar Hobega

"Hoogbegaafden kunnen zich heel erg ‘niet begrepen’ en ‘niet gezien’ voelen (zoals ze werkelijk zijn) door mensen in hun dagelijkse omgeving."

Casus

Zoon van Martin

‘Toen ik voor het eerst bij jou kwam was het alsof ik van binnen een BMW motor had maar omdat ik niet op wilde vallen, verstopte ik mezelf in een Lada carrosserie.'