Gevecht op de piste!

Daar sta ik dan die maandag te wachten tussen ouders en kinderen. Ski les begint, zo ook voor mij. Ik ben gelukkig niet de enige. Wat ben ik blij met mijn absolute beginners klas, alleen het woord absoluut geeft mij een dosis zelfvertrouwen. Ik begin met de basis, het dragen van de latten en het aanklikken van de latten, voorzichtig glijden van een kleine piste en ik leer hoe ik met de latten aan omhoog kan klimmen. Van de kleine piste naar een wat grotere groene piste en ja hoor ik voel controle en ben content. Ik oefen verder zelf wat ik heb geleerd en in mij wakkert het vuurtje van hoop aan dat ik het skiën toch echt wel eens onder de knie zou kunnen krijgen. De volgende dag ga ik met goede moed en zin weer naar de ski les. Ik leer bochten maken met de schnee flug en merk dat het fijn is om te leren hoe je iets precies moet doen. ’s Middags staat de blauwe piste op het programma. Ik volg mijn leraar de piste af en ergens diep van binnen ben ik ontzettend blij en trots op mijzelf de eerste meters van de afdaling aan te kunnen. En dan ineens boem een medeleerling botst als een soort betonblok tegen mij aan en daar liggen we beiden op de helling. Ik krabbel op (gelukkig een lat los) overzie de situatie en begin te lachen. De ander in dit geval is helemaal stuk en ik voel in mijzelf een klein weerhaakje komen en ben geraakt in mijn eigen stress en angst. Oké daar ga ik weer ik ben bijna bij het liftje wat mij weer naar boven brengt. Intussen slaat mijn hart tien keer zo snel en groeit de stress en spanning als snelgroeiend onkruid in mijn hart. En dan wat een pech dit liftje is stuk en dat betekent nog verder naar beneden over een in mijn ogen zeer stijl stuk. Mijn angst en spanning nemen volledig vat over mijn hoofd en lijf en met tillende knieën, kom ik uiteindelijk aan bij de lift. Ik ben totaal alle controle over mijzelf en mijn mogelijkheden kwijt en in mijn hoofd stormt het aan gedachten en ben ik mij bewust van alles wat ik nog niet kan en nog niet aanvoel. Ik kan nog redelijk lachen over alles wat er in mijn hoofd afspeelt totdat ik in de auto stap en een stortvloed van tranen glijdt over mijn wangen. Ik voel me een loser, ik kan het nooit, het is echt niets voor mij. Vanaf de achterbank klinkt het ‘mam, geen fixie zijn, beetje meer growie’ of ‘mam, je moet niet denken dat je het niet kan, dat had ik ook, maar toen ik dacht ik kan het, kon ik het’. Ik hoorde mijn eigen woorden weerklinken wanneer één van mijn eigen kinderen aan het worstelen was met een eigen stuk. En ik, ik kan alleen maar huilen en alle oude patronen waaraan ik afgelopen jaren zo hard aan heb gewerkt komen weer naar boven. Ik ga alleen met mijn eigen tranen en gedachten in mijn kamer zitten, maan mijzelf tot orde, probeer positieve gedachten op te roepen, maar mijn hart is in stress. Gelukkig ik herpak mijzelf morgen zie ik wel weer. Tot ik in bed stap en ineens stromen de tranen weer, bonkt mijn hart zich een slag in de rondte en is mijn lijf totaal in paniek. Deze nacht vecht ik met mijn eigen hoofd. Allerlei gedachten spoken in mijn hoofd van ik ben 40 en kan toch echt wel zelf bepalen of ik wil leren skiën of niet; skiën ligt niet in mijn ambitie, dat verlangen heb ik totaal niet; als ik doodga denk ik vast niet had ik maar kunnen skiën; zie die kinderen eens doorzetten/leren/grenzen verleggen en jij dit gedrag; had ik het maar geleerd toen ik jong was dan hoefde ik dit nu niet mee te maken en te voelen… En bij deze laatste gedachte komt het gesprek met mijn oudste zoon naar boven, hij had nl veel moeite met het leren van Engels en zei tegen mij ‘mam ik wilde wel dat ik tweetalig was opgevoed, dan had ik nu al goed Engels gesproken en niet al die moeite gehad…..’ En ik reageerde met de woorden zet door, je moet leren om te leren, door de leerkuil, ik snap dat je dit wilt, maar toch…. Deze nacht krijg ik eenzelfde spiegel voor en ik realiseer me dat daar waar mijn kinderen mee kunnen worstelen, zo dicht aansluit bij mijn worstelingen, ik ben niet anders hierin dan zij. Ik ervaar hoe angst en paniek je totaal lam kunnen leggen.

 

De volgende ochtend sta ik weer op, en maak mij klaar voor de komende lesdag. In de lift word ik misselijk van al die naar beneden skiënde mensen, ik zie mijzelf dit echt niet doen. Met een hoofd vol, gierende zenuwen en knikkende knieën sta ik weer te wachten op mijn klasje. En ineens ik besluit: ÍK GA NIET, HET IS KLAAR, IK BEN 40 EN BESLIS ZELF WAT IK LEER! Ik stap af op de nieuwe skileraar van pakweg 20 jaar en barst in huilen uit, zo gênant. In hortend Duits geef ik aan ermee te willen stoppen, maar laat mij toch overhalen. Ik zucht diep en ga weer richting de groene piste. Ik leer weer nieuwe technieken. Dus ik kijk goed, ik doe het na, wordt wat rustiger, maar ik krijg maar niet het gevoel de controle te hebben over de manier van bewegen. Ik probeer in mijn lijf te blijven, maar mijn hoofd neemt toch meer de regie dan ik zelf zou willen. En dan is het moment daar ik sta weer bovenaan de blauwe piste, tot mijn grote schrik worden mijn stokken ontnomen en moet ik naar beneden zonder iets dan alleen mijzelf. Volgen, glijden, stilstaan, wachten tot iedereen persoonlijke instructie heeft gekregen, nadenken, angst in het hoofd, stukje volgen, glijden en weer stilstaan op een plek waar ik mij totaal niet veilig voel. Ik wacht, kijk toe, denk, het raast in mijn lijf, het raast in mijn hoofd, de paniek overvalt me en legt me lam. De skileraar komt me instructies geven om verder af te dalen. En ik? Ik weiger, ik stop er mee, ik huil grote tranen. Ik maak de latten los, neem afscheid en neem mijn verlies. Tijdens de lunch ontmoet ik de rest, van mijn kinderen krijg ik fijntjes te horen: ‘Mama je hebt niet goed doorgezet, je moet niet denken dat je het niet kan’ en ja het gezegde luidt, kinderen en dronkaards spreken de waarheid, dus ik hoor wat er gezegd wordt. Maar zelf ben ik blij dat ik de knoop voor nu heb doorgehakt, maar de vraag blijft welk verhaal vertel ik mij zelf…..en wat ga ik hier verder mee doen.

 

Ook deze situatie heeft mij weer veel geleerd over mij zelf en over andere mensen die ik begeleid in coaching of mijn kinderen of anderen die ik ergens tegenkom. Wat doe je in stress en hoe reageert je lichaam? Er zijn drie manieren freeze, flight or fight….. volgens mij bevries ik en durf ik niet meer te leren om vervolgens te vluchten van de situatie en het maar te laten. Dit is een patroon dat ik zelf heel goed ken, zo heb ik ook eindeloos gedaan over zelf kunnen autorijden. Door een leerkuil gaan, bewust onbekwaam zijn dat vind ik in sommige situaties heel erg lastig. Ik dacht toch dat ik dit patroon geparkeerd had en tegenwoordig uitdagingen stap voor stap aanga en durf te leren. Ik ben best teleurgesteld in mijzelf dat dit patroon zich zo hardnekkig in deze situatie aandiende, dat ik zo heb gestreden met mijn hoofd, gedachten, gevoelens en emoties, dat ik mijzelf zo heb laten kennen. En tegelijkertijd is het mooi reflectie materiaal om van te groeien, om aan mijzelf te schaven en bij te spijkeren. En ik blijf in dit verhaal dwarsverbanden zien naar kinderen of volwassenen waarbij hoogbegaafdheid een thema is. De grote vraag die ik mijzelf nog steeds stel is ben ik niet gemotiveerd om het skiën te leren en past dit niet bij mijn natuurlijke ambitie niveau of wil ik het niet leren omdat ik denk dat ik een onmogelijke kluns ben op de piste. Ik heb gemerkt dat ik nog steeds niet goed kan ontdekken wat mijn intrinsieke motivatie is voor skiën, stiekem heb ik de indruk dat ik mijzelf voor de gek hou nl dat het niets voor mij is, omdat ik me totaal ontredderd voel als ik door die diepe leerkuil moet. Hierbij laat ik mij inspireren door het boek ‘Sterker dan ooit’ van Brené Brown, welk verhaal vertel ik tegen mijzelf, wat vertel ik aan de ander? Het klopt wat ze schrijft, mijn hersens houden mij graag voor de gek….. Met deze ervaring kijk ik weer anders aan tegen iedereen die zelf ook met een thema als dit kunnen worstelen, het maakt me milder. En ik besluit heel voorzichtig na een week of drie van reflectie, spiegelen en het ontrafelen mijn eigen eerlijke verhaal, dat ik het volgend jaar nog eens ga proberen, maar niet zonder een cursus skiën in een skihal!

 

En jij durf jij door de leerkuil heen te gaan? En welk verhaal vertel je tegen jezelf in situaties waarin het lastig is? En hoe worstel jij met patronen en routines die je lam leggen? Ben je bewust van deze patronen? Worstel je met kunnen groeien en ontwikkelen? Als systemisch coach denk ik graag met je mee en in gesprekken kunnen we patronen ontrafelen zodat jij de stap tot groeien en ontwikkelen kan maken.

 

Eline van de Woestijne, Bureau Kleurrijk

Boekrecensie

Te slim voor de brugklas. Wat denk je zelf?

"Te slim voor de brugklas. Wat denk je zelf?"

Janneke van Oorschot.

Verhalen van zeven slimme, heel verschillende brugklassers en hun mentor.

Aan het woord is...

Richelle de Deugd

Richelle de Deugd 

eigenaar Hobega

"Hoogbegaafden kunnen zich heel erg ‘niet begrepen’ en ‘niet gezien’ voelen (zoals ze werkelijk zijn) door mensen in hun dagelijkse omgeving."

Casus

Zoon van Martin

‘Toen ik voor het eerst bij jou kwam was het alsof ik van binnen een BMW motor had maar omdat ik niet op wilde vallen, verstopte ik mezelf in een Lada carrosserie.'