boekrecensie: 'Het hoogstimulatieve kind'

het hoogsimulatieve kindDit boek gaat over opvoeden en wel specifiek over het opvoeden van drukke kinderen. Dit keer krijgen deze kinderen geen labeltje ADHD of ADD, maar een ander label met de naam: ‘hoogstimulatief’. Volgens de schrijfster onderscheiden hoogstimulatieve kinderen zich van hooggevoelige kinderen doordat zij veel energie hebben, bewegelijk en onderzoekend zijn, veel weerstand geven en gericht zijn op het ontwikkelen van zichzelf. Hooggevoelige kinderen zouden daarentegen juist snel moe en voorzichtig zijn, goed luisteren en gericht zijn op andere mensen, op samenwerken en verdraagzaamheid.

 

Wat mij betreft heeft Van der Veen een boek geschreven met bekende opvoedingstips in een nieuw jasje. Net zoals alle kinderen, hebben drukke, gevoelige kinderen opvoeders nodig die duidelijk én warm opvoeden. Wat mij betreft biedt het boek dan ook veel concrete casussen die op duidelijke wijze laten zien wat het is om echt naar kinderen te luisteren, hun gevoel serieus te nemen en hen veilige en duidelijke grenzen te bieden. Van der Veen gebruikt daarvoor het GPO-model van Ross W. Greene uit het boek ‘Het explosieve kind’, een stappenplan dat uitnodigt om vaardigheden die kinderen nog niet beheersen concreet te oefenen door het probleem vast te stellen zonder oordeel, de mening van het kind te betrekken bij het formuleren van een oplossing en de oplossing uit te proberen. Net zoals de ideeën van Jane Nelson (Positive discipline) en dr. Thomas Gordon (Luisteren naar kinderen) gaat deze opvoedingstheorie dus uit van discipline én warmte bij het opvoeden.

 

Eigenlijk geeft Van der Veen het zelf al aan op de laatste pagina’s van haar boek: ‘Kijk verder dan ‘het is overprikkeling’.’ Overprikkeling komt wel voor, maar wordt vaak als excuus gebruikt door kinderen zelf zodat zij de uitdagingen des levens niet aan hoeven te gaan. Ze zoeken veiligheid en bescherming bij hun opvoeders en weten dat het werkt om te zeggen dat ze ‘moe’ zijn. Ouders krijgen de neiging om hun kind te pamperen en steeds maar te beschermen voor frustraties en tegenslagen. Met als gevolg dat hun kinderen niet weerbaar worden. Terecht geeft de schrijfster dan ook aan dat hoogstimulatieve kinderen behoefte hebben aan krachtige, aanwezige, doortastende ouders die verwachtingen bij hun kinderen neer leggen en vaardigheden met hun kinderen oefenen, zonder daarbij aan hun gevoelens voorbij te gaan. Mijns inziens is dit echter niet bijzonder voor deze groep kinderen, maar hebben alle kinderen dat nodig.

 


Gerarda van der Veen. Het hoogstimulatieve kind. Hoe ga je om met kinderen die gevoeligheid combineren met druk en emotioneel intens gedrag. ISBN 9789079603459. 18,95 euro.



Door Willemien Schollaart-Vogel. Willemien is orthopedagoge en heeft haar eigen adviesbureau Dotado. Dotado test volwassenen en kinderen op hoogbegaafdheid.

Meer informatie

Boekrecensie

Te slim voor de brugklas. Wat denk je zelf?

"Te slim voor de brugklas. Wat denk je zelf?"

Janneke van Oorschot.

Verhalen van zeven slimme, heel verschillende brugklassers en hun mentor.

Aan het woord is...

Richelle de Deugd

Richelle de Deugd 

eigenaar Hobega

"Hoogbegaafden kunnen zich heel erg ‘niet begrepen’ en ‘niet gezien’ voelen (zoals ze werkelijk zijn) door mensen in hun dagelijkse omgeving."

Casus

Zoon van Martin

‘Toen ik voor het eerst bij jou kwam was het alsof ik van binnen een BMW motor had maar omdat ik niet op wilde vallen, verstopte ik mezelf in een Lada carrosserie.'